Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΝΤΙΑΣ

Μα τι να ναι αυτό που τονώνει τις ψυχές μας; Μπορεί να αναρωτηθεί κανείς; Και βέβαια μπορεί. Ο καθένας αναζητά τον εσώτερο εαυτό του, ακόμη και αν επικαλύπτεται από νόθα ικανοποίηση. Και να λοιπόν,μέσω του νόθου, βρέθηκα σε ένα ζήτημα που με οδηγεί, καιρό τώρα, στην αναζήτηση της υποτίμησης ή διαφορετικά της κατάντιας.

 

Κατάντια…Μου αρέσει η λέξη, όχι δεν μου αρέσει. Συνεχώς καταλήγω στην αμφίσημη προτιμητέα επιλογή μου..Πως είναι δυνατόν να παρεισφρέεις στους δρόμους του μαζοχισμού και να τάσσεσαι υπέρ μιας χαωτικής, οχλαγογικής θα έλεγα, κατάστασης; Μάλλον δεν τάσσομαι, παρά διακρίνω τις επιλογές κάθε νέου, ναι(!) περισσότερο νέου, ανθρώπου σχετικά με την διάπλαση του εαυτού του. Το θέμα λοιπόν περιορίζεται και ταυτόχρονα αναπτύσσεται γύρω από τους συνομηλίκους μου. Επομένως,δεν θέλω να γράφω βλακείες, θέλω να πω τα πράγματα όπως είναι, όπως πιστεύω πως είναι.

Έχουμε ξοφλήσει σαν λαός, σαν παγκόσμιος λαός. Τίποτα δεν αναδεικνύει τις δυνατότητες μας. Έχει μείνει το διαδίκτυο και μέσω αυτού η ιδέα της ηλεκτρονικής επανάστασης. Ποια ιδέα δηλαδή; Αν το facebook αποτελεί τρόπο ανάπτυξης μιας φρέσκιας ιδεολογικής προσέγγισης, τότε σίγουρα ο στόχος του δεν επιτεύχθηκε. Από την άλλη, κοπέλες που ανέχονται την σαρκαστική τους υποτίμηση, ερήμην της οργιαστικής απόλαυσης. Έχει χαθεί κάθε ιδέα ανεύρεσης, έστω ανίχνευσης, του υποσυνειδήτου..Τίποτα δεν λειτουργεί πλέον με το αίσθημα, τίποτα πλέον δε δίνει την εντύπωση του ρομαντικού. Δεν μιλάμε, βέβαια, για ανάγνωση ποιητικών συλλογών, ούτε για τον αριθμό των κεριών που θα δώσουν την αίσθηση του ”όσο γίνεται πιο ρομαντικού” σε ένα ραντεβού. Και πάλι, αν γινόταν κάτι τέτοιο, η επιτήδευση θα κυριαρχούσε. Στη συνέχεια έρχεται η στιγμή της ”μεγάλης κρίσης”. ”Τι θα βάλω όταν βγω;”. ”Πρέπει το dress style να διαφέρει από την προηγούμενη βραδινή μου έξοδο”. Έρμαια του καταναλωτικού οργίου, του αδιάψευστου τέρατος της σημερινής εποχής. Μεγάλος γκουρού…

 

Υπάρχουν εκατοντάδες φαινόμενα έκπτωσης του πολιτισμού..Ως τελευταίο όμως(last but not least), αναφέρεται αυτό που ενοχλεί(μπορεί και όχι) περισσότερο από κάθε τι άλλο τον εαυτό μας, σαν όντα που έχουν προοριστεί για να επικοινωνούν. Η επικοινωνία. Αυτή η πόρνη που παράγεται από την κοινωνία και δυστυχώς είναι έτοιμη να μεταναστεύσει από αυτήν..Και που το πρόβλημα λοιπόν; Μία ακόμη χαμένη αξία από την ήδη κατακερματισμένη ”μπουρδελοκρατία”. Εδώ είμαστε για να θέτουμε ερωτήματα..Όμως είμαστε έτοιμοι να απαντήσουμε στον ίδιο μας τον εαυτούλη και να παραδεχτούμε την έκπτωση;

 

Τελικά; Η υποτίμηση του ίδιου μας του εαυτού. Αυτού που προσφέρεται, για να παρασυρθεί αβίαστα, παρότι φανερά βιασμένος, σε κάθε εξωκοιλιά της παραμέρισης του υποσυνειδήτου, σε κάθε ψευτομοντερνιστική τάση μειωτικού πολιτισμού…Ίσως τα πολλά λόγια να είναι φτώχεια, αλλά αναδεικνύουν την πνευματική υπόσταση της ψυχοσύνθεσης(της δικής μου, της δικής σου, οποιουδήποτε νιώθει κάτι παραπλήσιο και επιθυμεί να το εκφράσει).

 

Υ.Γ Το μοντέρνο μπορεί να οριστεί ως κάτι γενικό και πιο συγκεκριμένα, ως κάτι πέρα των στενών ορίων, αλλά τι να το κάνεις αν δεν προσπαθείς να ελέγξεις το εγώ σου και όχι τον εγωισμό σου;

Στον Ιορδάνη….

Advertisements

One thought on “Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΝΤΙΑΣ”

  1. Και μόνο το ότι υπάρχουν και διατυπώνονται τέτοιες σκέψεις και προβληματισμοί, δείχνει πως δεν έχουν χαθεί, ούτε το συναίσθημα ούτε ο ρομαντισμός. Δεν έχουμε ξοφλήσει. Στο χέρι μας είναι να κάνουμε τις επιλογές που μας εκφράζουν, και κυρίως να μην πάψουμε να τα ζητάμε όλα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s