ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ -PART 2-

Η δεύτερη κατηγορία: η σχέση που ξεκινά υπό τον βραχνά της απόστασης. Σε αυτήν ανήκει ο τύπος εκείνης της σχέσης που ξεκινά από την αρχή της υπό τον ζυγό της απόστασης..ομοίως  γνωρίζω φίλους μου που βίωσαν τέτοια κατάσταση..σε αυτήν την περίπτωση όμως μπορείς να πεις ότι η απόσταση  μπορεί αυτή καθ’ αυτή να αποτελέσει αιτία χωρισμού; Και γιατί σε αυτήν την σχέση που ξεκινά από τα θεμέλια της με την “you know who” αποτελεί αίτιο χωρισμού και όχι στις σχέσεις που στην πορεία τους  έρχονται αντιμέτωπες με αυτήν; Για να είμαι ειλικρινής  σε αυτήν την περίπτωση είναι αιτία να μην ξεκινήσεις καν σχέση -γιατί όπως πολύ χαρακτηριστικά είχε πει ένας φίλος μου κάποτε: αυτό δεν είναι σχέση είναι καρκίνος- ίσως να είχε δίκιο ίσως και όχι..κι όμως θα το έκανα και πάλι από την αρχή και δεν θα το μετάνιωνα..γιατί φίλοι μου ποια είναι η ουσία της ζωής;

 

Nα ρισκάρεις, να παιδεύεσαι..αυτή είναι και η γλύκα της…και αν είναι λάθος; Και αν πληγωθούμε;… αμάν κακό που μας βρήκε! Από τα λάθη μας μαθαίνουμε..όσο για το αν πληγωθούμε αναπόφευκτο δεν είναι; Αναγκαίο κακό..ίσως και καλό…γινόμαστε πιο δυνατοί, μαθαίνουμε από τα λάθη μας.

 

Γιατί είναι αυτός ο ενθουσιασμός και έπειτα αυτός ο έρωτας, αυτό το ανυπέρβλητο συναίσθημα που τόσοι και τόσοι ποιητές ανεξαρτήτως εθνότητας έχουν εξυμνήσει, εξυμνούν και θα εξυμνούν..γιατί είναι αυτό το αίσθημα που σε τρελαίνει που σε κάνει να νιώθεις άτρωτος, ακατανίκητος, αυτό το αίσθημα δύναμης και πίστης που σε κατακλύζει  μονομιάς, λες και είσαι ο πιο δυνατός άνθρωπος στον κόσμο…

 

Κάνει κάθε αναστολή σου να εξαϋλώνεται..κάθε φόβο σου μη τυχόν και πληγωθείς αψηφάτε..αυτό το αίσθημα είναι που σε κάνει να πιστεύεις ότι ενώ όλα δείχνουν ότι είναι καταδικασμένη αυτή η σχέση μπορεί να πετύχει..το έκανα κι εγώ..πολλές φορές αναρωτήθηκα όταν τελείωσε αν ήμουν αρκετά τολμηρή που διάλεξα τον «δύσκολο» δρόμο της σχέσης με έναν άνθρωπο που ποτέ μου δεν είχα την ευκαιρία να τον ζήσω όπως θα ήθελα…δεν είχα την δυνατότητα  να μοιράζομαι την καθημερινότητα μου μαζί του.. «κάνεις λάθος»… μου έλεγαν «καλά πέρασες φοιτήτρια και μου κάνεις σχέση και μάλιστα από απόσταση», «καλά όλοι οι πρωτοετείς μου έρχεστε και καλά με σχέση και στον έναν μήνα έχετε χωρίσει», «ζήσε την ζωή σου» μου έλεγαν..τι πάει να πει «ζήσε την ζωή σου» όμως;;;

 

Προφανώς αντιλαμβανόμασταν τελείως διαφορετικά το νόημα της παραπάνω φράσης. Για μένα «ζούσα την ζωή μου » στον υπέρτατο βαθμό..ένιωθα συναισθηματικά τόσο ζωντανή, ένιωθα τόσο γεμάτη μόνο με την σκέψη του..να φλερτάρω με συμφοιτητές μου, να δοκιμάσω να κάνω σχέση με έναν απ’ αυτούς ήταν κάτι εύκολο..είχα ευκαιρίες όμως δεν το έκανα..

..πολλές φορές έθεσα στον εαυτό μου το εξής ερώτημα.. ήμουν αρκετά “γενναία” ή  αρκετά αφελής για να υποβάλλω τον εαυτό μου σε αυτήν την διαδικασία..

 

Με σιγουριά πλέον μπορώ να πώ πως θα το ξανάκανα..

«ΜΑ Η ΣΧΕΣΗ ΑΥΤΗ ΕΧΕΙ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΛΗΞΗΣ». Ευφυέστατο να καταδικάζεις μια σχέση πριν καν αρχίσει..μα είναι σίγουρο ότι μια σχέση που ξεκινάει από απόσταση έχει πολύ λιγότερες πιθανότητες να αντέξει στον χρόνο από μια σχέση που δεν στάθηκε στο δρόμο της ποτέ “εμπόδιο” η ακατονόμαστη.

 

Θα συμφωνήσω σε αυτό.. όμως  ποιός ορίζει το τι είναι σίγουρο σε αυτήν την ζωή; Tο μόνο βέβαιο είναι, ότι τίποτα δεν είναι βέβαιο..και αλήθεια τι έχει σημασία τελικά; Σημασία έχει το ΠΟΣΟ θα κρατήσει; ή ΠΩΣ θα το ζήσεις..απλώς η ζυγαριά με τις πιθανότητες γέρνει προς τα εκεί.. Και ακόμη και αν έχει ημερομηνία λήξης τι έγινε?

 

Μπορεί να κρατήσει ένα μήνα μπορεί δύο βδομάδες μπορεί και ένα χρόνο.. κανείς δεν ξέρει ΑΝ δεν το δοκιμάσει, αν δεν προσπαθήσει, σωστά;; Και γι’ αυτό θα μείνει πάντοτε με το «τι θα γινόταν ΑΝ ..»

 

Είμαστε πολύ μικροί για να επιλέγουμε τον «εύκολο »δρόμο.. και αυτό  πρέπει να το έχουμε στο μυαλό μας όχι μονάχα όσον αφορά τις σχέσεις αλλά  για το καθετί με το οποίο καταπιανόμαστε στην καθημερινότητα μας, εξάλλου δεν νομίζω ότι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έλεγαν πως “τα αγαθά κόπoις κτώνται” τυχαία.. Κάτι  που αποκτάται μετά από κόπο σε ανταμείβει με το γλυκύτατο, το μέγιστο αίσθημα της χαράς.

 

Είμαστε πολλοί νέοι  για να κάνουμε συμβιβασμούς δεν νομίζετε;; Να φοβόμαστε να ρισκάρουμε μήπως πληγωθούμε, να φοβόμαστε να εμπιστευτούμε τους ανθρώπους γύρω μας..και στο κάτω κάτω αν δε κάνουμε τώρα τα λάθη πότε θα τα κάνουμε;; Και αν δεν πληγωθούμε τώρα; Θα το αποφεύγουμε για πάντα ή θα ήταν καλύτερο να κλειστούμε στο καβούκι μας, σε μια γυάλινη σφαίρα, ώστε να είμαστε «ασφαλείς» και εν τέλει να μη ζούμε.. γιατί όπως λέει και ο θεούλης Βασίλης Παπακωνσταντίνου: «Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει». Ας ασπαστούμε όλοι την άποψη του και καλή τύχη!

Image

Advertisements

2 thoughts on “ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ -PART 2-”

  1. Πως τ καταφερνω παντα
    Παλι βρεθηκα σε λαθος μερια του ιντερνετ. Δεν γαμιεται…
    GAAAAAAAAAAAAY!!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s