ΜΙΑ ΙΔΕΑ…

Με μπερδεύουν – ή με κουράζουν, δεν έχω καταλάβει ακόμα – οι λέξεις. Τα λόγια, ειδικότερα. Τα λόγια που απαλύνουν τον πόνο.  Που μαστιγώνουν τις ψυχές. Που βιάζουν τις σκέψεις. Όμως, τι νόημα έχουν τα λόγια αν δε γίνονται πράξεις; Τι είναι τα λόγια αν δεν οδηγούν σε κάποιο αποτέλεσμα;  Αέρας; Μπορεί. Μα το πρόβλημά μου δεν είναι τα λόγια που δε γίνονται πράξεις. Είναι ο τρόπος με τον οποίο αυτά που λέγονται εισβάλλουν στη ζωή μας και την αλλάζουν.

Παίρνω ένα τρανταχτό παράδειγμα. Τηλεόραση. Άνθρωποι επίσημα ντυμένοι, σοβαροί κι αμείλικτοι μιλάνε επί ώρες αναλύοντας την ήδη διαστρεβλωμένη είδηση που έχουν μεταδώσει. Κι επικρατεί πανικός. Παράλληλοι μονόλογοι (για διάλογο ούτε λόγος) συναντούν τα νεύρα, ανούσιες διαφωνίες, προσβολές ο ένας στον άλλον επιπέδου 3ης δημοτικού και όλα αυτά συνθέτουν τη δυσφορία του απογοητευμένου τηλεθεατή.

 

Κάνω προσπάθεια να δω τον εαυτό μου ως αισιόδοξο άτομο και να με πείσω ότι η κατάσταση αυτή αργά ή γρήγορα θ’ αλλάξει. Μα προβληματίζομαι ακόμα περισσότερο όταν βλέπω νέα παιδιά να “κουμαντάρονται” από οθόνες. Δεν υπάρχει μόνο η τηλεόραση προφανώς. Υπάρχει και το διαδίκτυο. Δώστε προσοχή όμως! Δεν είναι η τηλεόραση και το διαδίκτυο αυτά καθ’ αυτά που μολύνουν τις ζωές μας. Είναι ο τρόπος που εμείς επιλέγουμε να τα μεταχειριζόμαστε.

 

Διαφημίσεις. Πόση ωραιοποίηση καταστάσεων μπορούμε να αντέξουμε πια; Αρκετή απ’ ό,τι φαίνεται. Υλικά αγαθά και μόνο μπορούν να μας οδηγήσουν στην ευτυχία. Έτσι ισχυρίζονται τα περισσότερα μηνύματα που προβάλλονται μέσα από τις διαφημίσεις. Βέβαια, κανένας δεν το επιβεβαίωσε αυτό, όσα χρήματα κι αν είχε.

 

Και σκέφτομαι: μήπως τελικά οφείλουμε σ’ εμάς τους ίδιους να νιώθουμε ευτυχία ξεκινώντας από το γεγονός ότι είμαστε ζωντανοί.. ότι αναπνέουμε.. Κι εν πάση περιπτώσει, από τη στιγμή που ήρθαμε σ’ αυτήν τη ζωή μπορούμε να διαμορφώσουμε τον κόσμο στον οποίο θα ζούμε, ξεκινώντας τη βελτίωση από τον εαυτό μας. Γιατί όλα ξεκινούν από εμάς. Αν δεν αλλάξουμε εμείς, πώς θα αλλάξουν οι υπόλοιποι; Αν δεν αντιδράσουμε εμείς, πώς θα γιατρευτεί η κοινωνία που σαπίζει;  Κάποιος θα πρέπει να δώσει ένα δυνατό χαστούκι στον τρόπο σκέψης όλων αυτών των νέων παιδιών που καταπίνουν μανιωδώς την κριτική τους ικανότητα σε προϊόντα παραγωγής αδράνειας. Ας είμαστε εμείς, λοιπόν, όλοι μαζί κι ο καθένας ξεχωριστά, λιθαράκια στην αναδημιουργία μιας υγιούς κοινωνίας, μακριά από τον υλισμό και την ιδιοτέλεια. Θέλετε;

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s