ΑΝΙΜΕ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ ΠΟΥ…ΕΓΙΝΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ – ΜΕΡΟΣ 2

Pokemon

pokeballΗ πολυαγαπημένη σειρά σχεδόν κάθε μικρού (και όχι μόνο) αγοριού κατάφερε να αποτελέσει σημαντικό στοιχείο διασκέδασης κατά την παιδική μας ηλικία. Ποιος άνθρωπος δε γνωρίζει τον Πίκατσου;…ή καλύτερα τη λέξη Πίκατσου; Πες μου έναν. Μέχρι και το αυτί της γιαγιάς μου κάπου θα έχει ακούσει αυτήν την παγκοσμίως γνωστή λέξη…

Πρωταγωνιστής του αγαπημένου άνιμε ο Ας ‘Κέτσαπ’ από την πόλη Πάλετ. Ένα παιδί με φιλοδοξίες, όνειρα και αστείρευτο θάρρος. Η κοινωνία στην οποία ζει —> Ονειρική ουτοπία. Μέλη αυτού του κόσμου, πέραν από τους ανθρώπους, αποτελούν και τα Πόκεμον…χιλιάδες (μπορεί και εκατομμύρια δε γνωρίζω) πλάσματα διαφορετικής μορφής, αλλά και νοημοσύνης.

Ο μεγάλος στόχος του Ας είναι να γίνει ο Νο1 εκπαιδευτής Πόκεμον. Εκπαιδευτής Πόκεμον: Προσπαθείς να εξημερώσεις ένα Πόκεμον και εν τέλει να το κάνεις δικό σου. Ναι δικό σου, όπως όταν έχεις ένα κατοικίδιο..με την διαφορά ότι οι εκπαιδευτές προσπαθούν συνεχώς να τα εκπαιδεύουν, έτσι ώστε να βελτιώνουν τις πολεμικές τους ικανότητες. Και εν τέλει να μονομαχούν αξιοπρεπώς με αντίπαλα πόκεμον άλλων εκπαιδευτών. Δε θέλω να κάνω εκτενή αναφορά στις κοινότυπες γνώμες που σίγουρα θα υπάρχουν, όπως: “Βγάζει κάτι απάνθρωπο η σειρά γιατί έρχεται σε αντιστοιχία με την εκπαίδευση ζώων της δικής μας κοινωνίας για μια φαντασμαγορική εμφάνιση σε ένα τσίρκο”. Όχι, δεν είναι αυτό. Τα πόκεμον υποτίθεται για αυτό το λόγο ζούνε, παίρνουν χαρά όταν συνειδητοποιούν ότι πέτυχαν μια μεγάλη νίκη χάρη στα πολεμικά τους skills που τους προσέδωσε με αγάπη ο εκπαιδευτής τους. Οι εκπαιδευτές βλέπουν (και οφείλουν να βλέπουν) τα πόκεμον που τους ανήκουν σαν φίλους κυρίως αν θέλουν να αναπτύξουν μια υγιή σχέση με αυτά.

Έτσι τα λεγόμενα Πόκεμον μεταφέρθηκαν και στο δικό μας κόσμο με τη μορφή τάπας (τα λεγόμενα tazos!) μέσα στα λαχταριστά (έτσι μου φαίνονταν τότε) γαριδάκια, δρακουλίνια, σκουπιδίνια και όλα αυτά τα ωραία που όλοι θυμόμαστε. Μία τάπα σε κάθε σακουλάκι. Είχαμε καταντήσει να τα αγοράζουμε μόνο και μόνο για να τύχουμε ένα σπάνιο πόκεμον χωρίς να φάμε το περιεχόμενο (συνήθως το έτρωγε το θρεφτάρι της γειτονιάς!). Ο ανταγωνισμός αρχικά ήταν μεγάλος για το ποιος θα κατάφερνε να συλλέξει όλες τις τάπες, από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο είδος πόκεμον.

Η μαγεία δε σταμάτησε απλά στη συλλογή. Οι μάχες μεταξύ των εκπαιδευτών στο άνιμε μεταφέρθηκαν με έναν ανάλογο τρόπο και στον δικό μας κόσμο. Πώς; Με ένα παιχνίδι το οποίο φάνταζε πολύ απλό επιφανειακά, αλλά στην πορεία αντιλαμβανόσουν πόσο εθιστικό μπορεί να γίνει! Στόχος; Ποιος θα καταφέρει να γυρίσει την τάπα του αντίπαλου παίκτη; 2 παίκτες, 2 τάπες. Η τάπα του 1ου στημένη κάτω στο έδαφος. Ο 2ος προσπαθεί με τη δική του, με ένα και μόνο χτύπημα να αναποδογυρίσει αυτήν του 1ου. Το πετυχαίνει;..Κερδίζει την τάπα! Το παιχνίδι διαφοροποιούταν από γειτονιά σε γειτονιά, καθώς θυμάμαι πως είχαμε θέσει και ποικίλους κανόνες. Κάποιες φορές επιλέγαμε να παιζουμε με 3 τάπες ο καθένας και να τις εναλλάσσουμε όποτε θέλουμε κατά τη διάρκεια της μάχης (για να είναι και πιο πειστικό στη σειρα στην οποία ο κάθε εκπαιδευτής επέλεγε μια σειρά δικών του αγαπημένων ποκεμον να μονομαχήσουν). Άλλες φορές παίζαμε και διπλά παιχνίδια ‘2vs2’ για να εντείνουμε το ενδιαφέρον!

Η μανία των tazos κράτησε αρκετά χρόνια και αποτελούσε μία από τις βασικές πηγές διασκέδασης κατά τη νεαρή μας ηλικία. Από τη συλλογή των διαφορετικών ειδών πόκεμον μέχρι την αγωνία για την κατάκτηση μιας πολυπόθητης τάπας του κολλητού μας. Στιγμές χαράς, δράσης αλλά και ‘οργής’ χαρακτήριζαν το αγαπημένο παιδικό παιχνίδι. Περίπου 8 χρόνια μετά αναπολώ αυτές τις σκηνές πραγματικής διασκέδασης και ξεγνοιασιάς και νιώθω αυτό το μοναδικό αίσθημα της αγαλλίασης που επικρατούσε τότε στα παρελθοντικά παιδικά μας χρόνια..Σκέφτομαι πόσο διαφορετική ήταν η νοοτροπία της νεολαίας (των έφηβων κυρίως) και οι τρόποι γνήσιας διασκέδασης, οι οποίοι πήγαζαν μέσα από την παρέα και όχι από την πλέον ατομική, κάλπικη δημόσια προβολή με στόχο τον ‘εντυπωσιασμό’ και την ανάδειξη μη ουσιαστικών και ποιοτικών στοιχείων προς τους αντίστοιχα υπερβολικά κλειστόμυαλους ομοϊδεάτες. Αλλά αυτό είναι κάτι που θα ήθελα να θίξω σε ένα άλλο ξεχωριστό κείμενο..

Ας κρατήσουμε απλά τις αληθινές, αγνές στιγμές που μας χάρισε το άνιμε και το παιχνίδι των tazos και ας ακούσουμε για απειροστή φορά τον ύμνο του “Pokemon”!

*Αν επιθυμείς να διαβάσεις το 1ο μέρος του αφιερώματος, το οποίο αφορά τις τερατομονομαχίες με κάρτες Yu-Gi-Oh πάτησε εδώ!

*Αν επιθυμείς να διαβάσεις το 3ο μέρος του αφιερώματος, το οποίο αφορά το παιχνίδι με τις σβούρες Beyblade πάτησε εδώ!

Advertisements

One thought on “ΑΝΙΜΕ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ ΠΟΥ…ΕΓΙΝΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ – ΜΕΡΟΣ 2”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s