ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ, ΔΕ ΜΙΛΑΣ, ΔΕ ΒΛΕΠΕΙΣ

998436_1409018522652429_197451383_nΌλα θα ξεκινήσουν σε αυτό το κείμενο από μια φράση γνωστή και πολυφορεμένη, αλλά τρομερά κατάλληλη για την εισαγωγή ενός θέματος τόσο σημαντικού και παραμελημένου ταυτόχρονα.  Επειδή δεν το βλέπεις δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει, λοιπόν, ότι δε ζει ή έστω δεν προσπαθεί να επιβιώσει ανάμεσά μας. Εδώ είναι το σημείο που δυστυχώς εγώ είμαι αυτή που θα πρέπει να διακόψω τις διάφορες μαντεψιές σου, να περιορίσω τη φαντασία σου αποκαλύπτοντάς σου πως δεν αναφέρομαι σε άπιαστους έρωτες, σε μορφές ζωής σε άλλο πλανήτη, αλλά σε κάτι που συμβαίνει γύρω σου, αλλά όχι μπροστά σου, σε κάτι που απεγνωσμένα σου ζητά κατανόηση και υποστήριξη, αλλά δε μπορείς να το ακούσεις, σε κάτι που θα έπρεπε να σε απασχολεί καθημερινά, αλλά επιλέγεις να το αγνοείς επιδεικτικά, ενώ, παράλληλα, του δυσκολεύεις και την ελάχιστη διευκόλυνση που έτυχε κάποιος, κάπου, κάποτε αξιέπαινα να τη ρυθμίσει.

Και η ρύθμιση για τους ανθρώπους με ειδικές ικανότητες – δεξιότητες σταμάτησε εκεί ακριβώς στον κάποιον, κάπου, κάποτε. Τώρα πια ούτε εσύ δε σταματάς στη ζούγκλα του μυαλού σου να αναρωτηθείς πόσο καιρό έχεις να συναντήσεις δημόσια γύρω σου έναν ανθρωπο τυφλό, πόσο καιρό έχεις να χαρείς συναντώντας στα μάτια ενός κωφού την απόλαυση μιας ανοιξιάτικης εικόνας, πόσο καιρό έχεις να αρνηθείς μια στάθμευση αυτοκινήτου σε χώρο για ΑΜΕΑ. Τώρα πια το μόνο που σε νοιάζει είναι να αλλάξει το σύστημα, μόνο έτσι, άλλωστε, θα καταφέρεις να παραμείνεις στη δουλειά σου. Αλλά και με την αλλαγή του συστήματος πιστευείς θα αρχίζεις να συναντάς περισσότερα άτομα με ειδικές ανάγκες στους δρόμους, σε χώρους διασκέδασης, σε μαγαζιά; Θα είναι πραγματικά χαρούμενα μόνο και μόνο από μια αλλαγή συστήματος; Δε θα χρειάζεται πλέον να παλεύουν να προλάβουν να πιάσουν την ακόμη και νομικά κατοχυρωμένη θέση στάθμευσης χωρίς να φοβούνται τη ρατσιστική αντιμετώπιση; Και το πιο σημαντικό είναι ότι εσύ τότε μόνο θα  έχεις καταλάβει πως μεγαλώνουν χιλιάδες τέτοια άτομα ανάμεσά μας, τα οποία δεν τα συναντάς καθημερινά, όχι γιατί δεν υπάρχουν, αλλά γιατί δεν τους παρέχεις πρακτικά και ψυχολογικά καμία υποστήριξη.

 

Αντίθετα, ενώ επικεντρώνεσαι και αναλώνεσαι – όχι πάντα άσκοπα – σε κυνήγι πολιτικών φαντασμάτων, λησμονείς την ανθρωπιά σου και την αλληλεγγύη σου γυρίζοντας την πλάτη σε ευπαθείς ομάδες που πρώτα χρειάζονται εσένα δίπλα τους και έπειτα την ενίσχυση του εκάστοτε κόμματος.  Μάθε τη γλώσσα τους, άκου τις ανάγκες τους αφού το σχολείο δε σου δίνει αυτήν την ευκαιρία και πάρε την πρωτοβουλία. Η αναγκαία πλέον επανάστασή σου, χρειάζεται και αυτό το κομμάτι.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s