ΕΕ – ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΕΣΒΗΣΕ;

Μετά τον Β’ ΠΠ η Ευρώπη είχε φτάσει σε ένα σημείο, όπου κάθε έννοια ανθρώπινου πολιτισμού και αλληλεγγύης είχε χαθεί κάτω από τα φλεγόμενα συντρίμμια του πολέμου. Κάθε άψυχο σώμα συμβόλιζε το θάνατο  των ανθρωπιστικών αντιλήψεων και τη βύθιση του ανθρώπου σε κατώτερα ζωικά ένστικτα. Η σωτηρία ήταν μονόδρομος. Η λύση για το χτίσιμο ενός νέου κόσμου θα ερχόταν μόνο από τη βαθύτερη επαφή των λαών, την κατανόηση, τη συνεργασία και την αμοιβαία ωφέλεια.  

Με τις ευρωεκλογές μόλις να έχουν περάσει, ευρωσκεπτικιστές και υπερασπιστές της ΕΕ διασταυρώνουν άλλη μια φορά τα ξίφη τους σχετικά με την πραγματική ουσία της ΕΕ και κατά πόσο αυτή η ένωση των κρατών έχει ουσιαστικά αποτελέσματα εν μέσω παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Το ερώτημα αυτό τέθηκε και στην Ελλάδα και τώρα φαίνεται να έχει μεγαλύτερη σημασία από ποτέ, καθώς ζούμε σε περιόδους που σημαντικές αποφάσεις παίρνονται για εμάς, ΧΩΡΙΣ εμάς.

 

Το βασικό ερώτημα που πρέπει να θέσουμε στους εαυτούς μας είναι: αν η Ευρωπαϊκή ένωση (με όλη τη σημασία της) είναι κάτι που όντως θέλουμε να υπάρξει και αν η απάντηση είναι ναι, τότε πρέπει να σκεφτούμε ποια είναι η Ευρώπη που θέλουμε και κατά πόσο το ιδεώδες που πρεσβεύει μπορεί να πάρει σάρκα και οστά σε καιρούς, όπου οι πολέμιοι της ένωσης των εθνών αυξάνονται και πληθύνονται.

Η απάντηση είναι ναι. Θέλουμε την Ευρώπη. Θέλουμε να ανήκουμε σε μια μεγάλη οικογένεια. Θέλουμε στήριξη. Θέλουμε επαφές με άλλες κουλτούρες και άλλους τρόπους ζωής. Θέλουμε συνεργασία. Ο πολίτης της Ευρώπης πρέπει να γίνει πραγματικότητα. Θέλουμε την Ευρώπη της ισότητας και όχι της εκμετάλλευσης και της κοροϊδίας.

Εξετάζοντας γεωγραφικά την Ελλάδα παρατηρεί κανείς πως όντως αποτελεί το σταυροδρόμι 3 ηπείρων. Υπάρχει έμφυτη στο ελληνικό DNA η τάση να γνωρίζουμε το άγνωστο, το διαφορετικό. Όπως, δηλαδή γινόταν, από την αρχαιότητα.

 

Στο ερώτημα ποια Ευρώπη θα θέλαμε η απάντηση είναι μία: την Ευρώπη των λαών, την Ευρώπη της πολυμορφίας. Μια Ευρώπη που θα κυριαρχείται από ανθρωπισμό, αποδοχή του διαφορετικού, συνεργασία και ισότητα, έτσι ώστε όλα τα μέλη της να μένουν στο ίδιο επίπεδο ανάπτυξης για να μην επικρατήσει αυτό που πολλάκις έχει ειπωθεί μία Ευρώπη δυο ταχυτήτων. Κάτι τέτοιο σίγουρα θα οδηγήσει σε μία Ευρώπη σαν τη σημερινή όπου χώρες με βαριά βιομηχανία θα κυριαρχούσαν έναντι εκείνων που υστερούν σε οικονομικό επίπεδο. Η συνεργασία των λαών και οι διεθνικές σχέσεις θα οδηγήσουν στην ισοδύναμη ανάπτυξη, ενώ οι λαοί θα έρθουν πιο κοντά γνωρίζοντας αυτό που μέχρι χθες τους φόβιζε ή τους ξένιζε, επειδή ποτέ δεν το είχαν ζήσει.

 

Ωστόσο, η δημιουργία μια Ευρωπαϊκής Ένωσης με τον πραγματικό χαρακτήρα της ένωσης δεν πρέπει να οδηγήσει στα άκρα ισοπεδώνοντας τους επιμέρους εθνικούς πολιτισμούς. Κάθε έθνος έχει να επιδείξει ιστορία και πολιτισμό λίγων ή περισσότερων χρόνων χωρίς αυτό να σημαίνει πως το Ευρωπαϊκό πέπλο θα πρέπει να καλύψει τα διάφορα εθνικά χαρακτηριστικά. Το μωσαϊκό που καλύπτει την Ευρώπη όχι μόνο δεν πρέπει να το φοβόμαστε, αλλά να επιδιώκουμε να διατηρηθεί. Οι πολιτισμικές επαφές και οι γνωριμίες με άλλες κουλτούρες όχι μόνο μας μαθαίνουν καινούρια πράγματα, αλλά μας βοηθούνε να γνωρίσουμε και να εκτιμήσουμε το δικό μας πολιτισμό.

Τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα πρέπει να λειτουργούν με τρόπο που να προάγεται η ισότητα και να συμβάλλει το ένα στην ανάπτυξη του άλλου. Νέες ιδέες θα ρέουν στις χώρες και οι βαλίτσες του Ευρωπαίου πολίτη θα γεμίζουν αυτοκόλλητα και από τις 28 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 

Οι τάσεις απόσχισης από την Ευρώπη ή αποδοκιμασίας της πληθαίνουν. Αυτό που πρέπει να αντιληφθούμε είναι πως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι ένα στείρο θεσμικό όργανο. Είναι σε πρώτο βαθμό ο δεσμός εκείνος που ενώνει 2 ανθρώπους ακόμη και αν τους χωρίζει η γλώσσα και τα χιλιόμετρα. Είναι σε δεύτερο επίπεδο η ανάγκη αλληλεγγύης και ανθρωπισμού που, αν και αναφερόμαστε συχνά σε αυτό, σήμερα η έννοια έχει χάσει κάθε χρώμα της. Συνεργασία, ισότητα και αποδοχή μπορούν να διώξουν όσους ακραίους λυμαίνονται τις άθλιες οικονομικές καταστάσεις και τους Ευρωπαίους που βάλλουν κατά της Ένωσης των λαών. Η ένωση των εθνών, η οικονομική ανάπτυξη και η αγάπη για το άτομο και τον πολιτισμό μπορεί να επιτευχθεί. Η επικράτηση των ευρωσκεπτικιστών και των ακραίων στοιχείων θα οδηγήσουν σε σκοτεινές εποχές μισαλλοδοξίας, φόβου, εντάσεων και σε γεγονότα που ο κόσμος τα θυμάται ακόμα σαν μία τεράστια πληγή. Η ένωση και η συνεργασία των ευρωπαίων πολιτών είναι ένα πολύ ισχυρό όπλο στις σκοτεινές αυτές επιβουλές. Πολλοί είναι αυτοί που ελπίζουν ότι το όνειρο του Σούμαν δεν έχει σβήσει από τον εφιάλτη της κρίσης. Η κατάσταση βρίσκεται μέχρι στιγμής στα χέρια μας. ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s