ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΗ ΠΟΛΗ…

Κάθε φορά που έχω στο μυαλό μου πολλά πράγματα για να μοιραστώ με τους γύρω μου καταλήγω να μην μπορώ να βρω τον κατάλληλο τρόπο να ξεκινήσω ή στη χειρότερη να ξεκινάω να λέω κάτι και να μην το ολοκληρώνω ποτέ. Γι’αυτό στην προκειμένη περίπτωση θα αρχίσω το άρθρο με αφορμή αυτή μου τη δυσκολία. Ένα απο τα αγαπημένα μου πράγματα σχετικά με το μετρό είναι ότι μου δινεί την ευκαιρία να παρατηρώ τους ανθρώπους που βρίσκονται κοντά μου (όχι δεν είμαι εκείνος ο τρομακτικός τύπος που κάθεται πάντα μόνος και σε κάνει να θες να αλλάξεις βαγόνι). Και μετά απο χρόνια παρατήρησης έχω πλέον καταφέρει με μεγάλη επιτυχία να αναγνωρίζω στα πρόσωπα των ανθρώπων την αγωνία πριν το πρώτο ραντεβού, τη στενοχώρια μετά απο ένα αποτυχημένο πρώτο ραντεβού, τη χαρά, τη λύπη και ένα σωρό άλλα υπέροχα συναισθήματα στην πολύχρωμη παλέτα της ψυχολογίας ενός μέσου ανθρώπου.

 

 

Καθώς ήμουν σε μια τέτοια διαδικασία καταγραφής και επεξεργασίας λοιπόν έτυχε φευγαλέα να εντοπίσω μια αφίσα που έλεγε πως πλέον σε ορισμένες στάσεις του μετρό θα υπάρχει σύνδεση στο διαδίκτυο. Στην αρχή λέω “Τέλεια, αυτά τα δεκάλεπτα αναμονής θα γίνουν λιγότερο βασανιστικά “, έπειτα όμως ξύπνησε ο επαναστάτης μέσα μου. Ξεκίνησε, λοιπόν, να σκέφτεται ως εξής: Ζούμε στην Ελλάδα της κρίσης, αυτό δε θέλει ανάλυση, δε θέλει επεξήγηση. Όλοι καταλαβαίνουμε πλέον πως με αυτήν την έννοια αναφερόμαστε στην οικονομική και ηθική κρίση στη χώρα μας. Σε αυτήν λοιπόν την Ελλάδα που χρειάζονται τόσα μα τόσα πράγματα για να βελτιωθούμε, η μοναδική κίνηση εκσυγχρονισμού είναι η δωρεάν πρόσβαση διαδικτύου στους σταθμούς; Και γίνεται λοιπόν αυτό, εκείνοι που το εμπνεύστηκαν, τι είχαν στο μυαλό τους; Ξέρω, θα μου πείτε “Εδώ ο κόσμος καίγεται και εσένα σε ενοχλεί το Wi- Fi στο μετρό;” Όχι δε με ενοχλεί το Wi-Fi στο μετρό. Με ενοχλεί που οι πολιτικοί αυτής της χώρας θεωρούν πως είμαστε τόσο αποχαυνωμένοι, τόσο αμόρφωτοι που μόλις το δούμε θα αναφωνίσουμε με ένα σώμα και μια φωνή στο Σύνταγμα: ” Θεέ μου εύχαριστω που έστειλες αυτό που έλλειπε από την κοινωνία μας”. Και ξανά λέω, δε με ενοχλεί το Wi-Fi στο μετρό...

 

Με ενοχλεί πως αυτό το πάρα πολύ μικρό συμβάν με κάνει στη συνέχει αν αναρωτηθώ, γιατί έχουμε πια τόσο πολύ ανάγκη το ίντερνετ, ακόμη και όταν βρισκόμαστε έξω; Γιατι να μην διαβάσουμε ένα βιβλίο όσο περιμένουμε το μετρό; Γιατί να πρέπει να συνδεθούμε στο Facebook για να νιώσουμε κοινωνικά ολοκληρωμένοι; Γιατί τελικά είναι τόσο εύκολο να αποδεχόμαστε τα πάντα και όχι να τα αμφισβητούμε; Μήπως γιατί αυτοί οι καταπληκτικοί άνθρωποι που θέλησαν να βάλουν το ίντερνετ και στο μετρο είναι οι ίδιοι που στήσαν την παιδεία με τέτοιον τρόπο ώστε να μπαίνουμε στα πανεπιστήμια και να μην ξέρουμε καλά καλά ιστορία και ορθογραφία (και όχι δεν σπουδάζω νομική/φιλολογία, ούτε ήμουν ο απουσιολόγος της τάξης); Μήπως είναι οι ίδιοι άνθρωποι που περνούν νομοσχέδια παραμονές 15-αύγουστου και λοιπές τέτοιες ημερομηνίες για να μην τους πάρει κανείς είδηση; Ή όταν κάποιος τους παρει να είναι ήδη αργα; Και επειδή κουράζω με τις πολλές ρητορικές μήπως τελικά πρέπει τελειώνοντας αυτό το άρθρο να πάτε στην πλησιέστερη δημοτική βιβλιοθήκη και να βάλετε πλώρη για την πραγματική μόρφωση;

 

Αν τελικά όντως το Wi- Fi στο μετρό δεν ήταν τόσο σπουδαία υπόθεση γιατί αυτή τη στιγμή νιώθεις πως κάτι παέι στραβά; Δεν ξέρω μπορεί να φταιεί το μπερδεμένο μου μυαλό που πάντα κατι ξεκινάω να πω και πάντα δεν το τελειώνω…

 

Advertisements

One thought on “ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΗ ΠΟΛΗ…”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s