Ο “ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ” ΡΟΜΠΙΝ ΓΟΥΙΛΙΑΜΣ

Ένας μήνας και κάτι μέρες έχουν περάσει απο εκείνη την ημέρα. Ήταν 11 Αυγούστου. Νεκρός βρέθηκε στο σπίτι του ο Ρόμπιν Γουίλιαμς. Η είδηση του θανάτου του έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στον κόσμο του Hollywood και όχι μόνο. Αιτία θανάτου; Αυτοκτονία. Ο χαμογελαστός άνθρωπος που φώναζε το “άδραξε τη μέρα” στον ‘Κύκλο των Χαμένων Ποιητών’, που σκόρπιζε το γέλιο απλώχερα, και φαινομενικά τα έιχε όλα, αποφάσισε να δώσει τέλος στη ζωή του.

 

Θυμάμαι την πρώτη φορά που τον είδα. Ήταν στην ταινία “Η κυρία Νταουτφάιρ”. Εκεί υποδυόταν τον γλυκό μπαμπά που έμπλεκε σε μπελάδες για να είναι κοντά στα παιδιά του. Αυτόν τον γλυκό μπαμπά τον συμπάθησα αμέσως. Με έκανε να γελάω. Είχε κάτι οικείο το πρόσωπο του, κάτι προσιτό. Το βλέμμα του ήταν ζεστό αν και μελαγχολικό. Το χαμόγελο του πρόσχαρο. Ήταν απο αυτούς τους ανθρώπους που σε κέρδιζαν αμέσως, χωρίς να προσπαθήσουν.

Έπειτα, μεγαλώνοντας  τον είδα στονΚύκλο των Χαμένων Ποιητών. Τον θαύμασα ως τον αντισυμβατικό καθηγητή Τζόν Κήτινγκ που προσπαθούσε να εμπνεύσει τους μαθητές του μέσα απο την ποίηση. Η προσφώνηση oh captain, my captain τον ακολουθεί μέχρι σήμερα.

Τον Ξεχωριστό Γουίλ Χάτινγκ” που του χάρισε το Όσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου το 1997 το είδα λίγο μετά το θάνατο του. Ο “πιο αστείος άνθρωπος του κόσμου όπως τον αποκαλούσαν, σε αυτήν την ταινία ήταν μελαγχολικός, διαφορετικός αλλά πάντα αισιόδοξος. Ο ευφυής Σον Μαγκουάιρ με την πληγωμένη απο την απώλεια της συζύγου του καρδιά κατόρθωσε να βοηθήσει τον προβληματικό Ματ Ντέιμον να συνεχίσει τη ζωή του και να χαράξει τη δική του πορεία. Σε ένα παγκάκι στο δημοτικό κήπο της Βοστώνης γυρίστηκε ίσως η καλύτερη σκηνή της ταινίας και αποτέλεσε  μια σπουδαία κινηματογραφική στιγμή για τον ίδιο. Στο ίδιο παγκάκι  δεκατέσσερα χρόνια μετά θαυμαστές έγραψαν με κιμωλία το δικό τους μήνυμα για να πουν αντίο στον αγαπημένο τους δόκτωρ Μαγκουάιρ.

Ο Ρόμπιν Γουίλιαμς  είχε μια επιτυχημένη καριέρα, δόξα, φήμη, χρήματα, την αγάπη του κόσμου. Δεν ήταν όμως αρκετά για να του χαρίσουν την ευτυχία. Μέσα στο χαμόγελο του έκρυβε καλά τους δαίμονες του. Τις εξαρτήσεις, τα ναρκωτιά, το αλκοόλ και την κατάθλιψη που τον οδήγησε στο τραγικό τέλος. Αυτή ήταν μάλλον η άμυνα του. Είμαι εθισμένος στο γέλιο” είχε δηλώσει. Με το γέλιο ξόρκιζε τους δαίμονες του μέχρι τη στιγμή που αποφάσισε να τους πνίξει με μια ζώνη.

“Κάποτε πίστευα ότι το χειρότερο πράγμα στη ζωή είναι να πεθάνεις μόνος. Όχι. Το χειρότερο πράγμα είναι να πεθάνεις έχοντας ανθρώπους δίπλα σου που σε κάνουν να αισθάνεσαι μόνος”.

 

Πολλοί μίλησαν για τραγωδία. Για άδοξο τέλος. Κανείς, ωστόσο, δεν είπε κακό λόγο για εκείνον. Ο τρόπος που έφυγε ήταν απρόσμενος και οδυνηρός, βύθισε στη θλίψη εκατομμύρια θαυμαστές του. Ωστόσο, το τελευταίο μελανό κεφάλαιο που επέλεξε για να κλείσει το βιβλίο της ζωής του δεν πρέπει να σβήσει τις χαρούμενες σελίδες. Το γέλιο που μας χάρισε. Γι’ αυτό  δεν θα πρέπει να θυμόμαστε τον Ρόμπιν Γουίλιαμς που αυτοκτόνησε αλλά τον Ρόμπιν Γουίλιαμς που έζησε. Τον γλυκό και ευγενικό  άνθρωπο, τον χαρισματικό ηθοποιό, τον κωμικό. Στην καρδιά μας θα είναι πάντα ο ξεχωριστός κύριος Ουίλιαμς.

Advertisements

One thought on “Ο “ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ” ΡΟΜΠΙΝ ΓΟΥΙΛΙΑΜΣ”

  1. Πόσο μοναδικός…. από τους αγαπημένους μου ηθοποιους! Μοναδικό αστείρευτο ταλέντο, ιδιαίτερη προσωπικότητα. Κρίμα…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s