“THE JUDGE”: ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ ΣΤΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΙΘΟΥΣΑ

Η νέα ταινία του Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ είναι ένα κοινωνικό δράμα με στοιχεία δικαστικού θρίλερ, αρκετές δόσεις χιούμορ και μιας όχι και τόσο αβίαστης συγκίνησης. Ο Χάνκ Πάλμερ είναι ένας καταξιωμένος δικηγόρος, όχι και τόσο έντιμος, ακριβός…για τους φτωχούς, όπως λέει. Ενώ βρίσκεται στα πρόθυρα διαζυγίου, χάνει τη μητέρα του και επιστρέφει στον τόπο που γεννήθηκε για να αντιμετωπίσει τον δύστροπο, αυταρχικό δικαστή πατέρα του. Μόνο που ένα ατύχημα θα γίνει η αφορμή ο δικαστής να καθίσει στο εδώλιο και ο “άσωτος υιός” να κληθεί να παίξει το ρόλο του συνηγόρου του.

Η ταινία εστιάζει  στην προβληματική σχέση πατέρα – γιού, ανασύροντας μυστικά, λάθη του παρελθόντος, λόγια που δεν ειπώθηκαν και συναισθήματα που άργησαν να εκδηλωθούν. Ο Χανκ επειστρέφει  στον τόπο του εγκλήματος και ξαναμπαίνει μετά απο χρόνια στον οικογενειακό κύκλο που κινδυνεύει να διαλυθεί. Η απειλή τον κινητοποιεί να ξαναγνωρίσει τον πατέρα του, να συνειδητοποιήσει τι πήγε στραβά, και να ξανασυνατήσει τον αντιδραστικό έφηβο που άφησε πίσω του.

Ο τρόπος που παρουσιάζεται το κομμάτι των ανθρωπίνων σχέσεων είναι και το δυνατό σημείο της ταινίας χάρη στο καλό σενάριο των Nick Schenk και Bill Dubuque. Ωστόσο σε αρκετές σκηνές δεν λείπουν οι μελοδραματισμοί και η επιτηδευμένη συγκίνηση. Το δικαστικό θρίλερ διαπερνά επιδερμικά την ταινία χωρίς όμως να έχει κυρίαρχο ρόλο. Η σχέση του Πάλμερ με την πρώην αγαπημένη του Vera Farmiga μοιάζει λίγο άτσαλη και βεβιασμένη σε μια προσπάθεια να υπάρξει το ερωτικό στοιχείο που δεν είναι και τόσο απαραίτητο σε μια τέτοιου είδους τανία.

Η σκηνοθεσία του Dobkin είναι “παθητική” και σχετικά αργή, μοιάζει να παραθέτει τις σκηνές χωρίς προσωπικό στίγμα, αφήνοντας στους δύο ταλαντούχους πρωταγωνιστές να κάνουν την δουλειά. Ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ άφησε τη στολή του Τόνι Στάρκ για να φορέσει  το κοστούμι του, υποδυόμενος έναν κυνικό, ευφυή δικηγόρο που του ταιριάζει γάντι, ίσως γιατί είναι πιο κοντά και στην πραγματική του εικόνα. Δίπλα του έχει έναν σπουδαίο πρωταγωνιστή του σινεμά, τον Ρόμπερτ Ντιβάλ που χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει τίποτα είναι λιτός και εξαιρετικός στο ρόλο του αυταρχικού δικαστή. Οι δυο τους έχουν εξαιρετική χημεία, τόσο στις εκρηκτικές όσο και στις πιο συγκινητικές στιγμές τους. Ουσιαστικά, η ταινία αποκτά νόημα χάρη στις δυνατές αυτές ερμηνείες, που διορθώνουν αρκετές αστοχίες σκηνοθετικά και σεναριακά.

Συνολικά, ο δικαστής είναι μια καλή ταινία που σε βάζει σε σκέψεις, βγάζει γέλιο, σε συγκινεί και η οποία σώζεται χάρη στο ταλέντο των δύο πρωταγωνιστών της.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s