ΓΙΑ ΤΑ ΤΖΑΜΙΑ ΤΑ ΘΟΛΑ

Η φάση έχει ως εξής: εγώ, σε ένα άβολο κάθισμα τρένου για Αθήνα, Νοέμβριο –όταν αρχίζουν τα πρώτα γερά κρύα, που σε κάνουν ασυναίσθητα να χώνεις τα χέρια σου ανάμεσα στα πόδια για να τα ζεστάνεις- δέντρα, βουνά, σύννεφα και σκέψεις περνούν μπροστά μου και ανακατεύονται με μια αυθάδικη αίσθηση που με προστάζει να συνεχίσω την αναπόληση.

Δεν ξέρω για εσάς, πάντως εγώ γενικά πιστεύω σε αυτή την εσωτερική φωνή που όλοι έχουμε κάπου βαθιά κρυμμένη, στη φωνή που φλυαρεί ακατάπαυστα όταν επικρατεί απόλυτη σιωπή ή όταν είμαστε μόνοι μας. Ε, εκείνες τις 6 ώρες η φωνή δεν έβαλε γλώσσα μέσα της!

Είναι άδικο, άσχημο και πέρα για πέρα αληθινό, μου λέει η φωνή, για να εκτιμήσεις κάτι πρέπει να το χάσεις, για να ερωτευτείς πρέπει να φας απόρριψη και για να προχωρήσεις πρέπει πριν να έχεις πέσει, να έχεις σηκωθεί και όλο πάλι από την αρχή καμιά δεκαριά φορές, από τις οποίες τις μισές, και βάλε, είχες γίνει ένα με το πάτωμα και ορκιζόσουν ότι θα έμενες εκεί για πάντα. Είναι το ωραιότατο χι, το χαστούκι που τρως από τις περιστάσεις, από την τύχη σου τη μαύρη και κυρίως από το σύμπαν που συνωμότησε –μη χάσει ! – για να γίνουν όλα ακριβώς αντίθετα από αυτό που σχεδίαζες. Ναι, ναι όπως το ακούς! Είναι εκείνες οι περίοδοι που είσαι σίγουρος ότι κάτι ή και όλα πάνε στραβά αλλά το γεγονός ότι βρίσκεσαι στη μέση της καταιγίδας κατά κάποιον τρόπο σου παρέχει μια ασπίδα προστασίας.

6688391059_0e203a0436_oΦυσάω πάνω στο τζάμι για να το θολώσω, όπως κάναμε όταν ήμασταν μικροί στο αυτοκίνητο το χειμώνα, περιμένω λίγο και σιγά-σιγά σχεδόν ανεπαίσθητα η θολούρα σχεδόν εξαφανίζεται. Φυσάω πάλι, επίμονα στο ίδιο σημείο, όμως αυτή τη φορά δεν αφήνω ούτε δευτερόλεπτο να περάσει και αμέσως περνάω το μανίκι μου πάνω από το τζάμι και το καθαρίζω. Αυτή τη φορά το αποτέλεσμα είναι διαφορετικό. Το τζάμι είναι πραγματικά καθαρό σαν να μη θόλωσε ποτέ. Νομίζω, κάπως έτσι πρέπει να αντιμετωπίζουμε τις απορρίψεις, τα χι και γενικά τα προβλήματα. Ενεργητικά όχι περιμένοντας να εξαφανιστούν μόνα τους δια μαγείας. Προφανώς και έχω εφαρμόσει αυτή τη συμβουλή ελάχιστες φορές όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί το να κάθεσαι και να κλαψουρίζεις, κοιτώντας το ταβάνι και τρώγοντας τούρτες και πατατάκια είναι μακράν πιο εύκολο από το να μπεις στη διαδικασία να διερωτηθείς τι και ποιος έφταιξε. Πόσο μάλλον αν η απάντηση είναι «εγώ» !

Όμως, παρά το δύσκολο του όλου θέματος μια δοκιμή αξίζει. Διώξτε τη θολούρα από το θαμπό παράθυρο και θα δείτε τι πραγματικά υπάρχει πίσω από το τζάμι. Έτσι ξεπερνιούνται τα προβλήματα και όταν γίνει αυτό έρχεται εκείνη η στιγμή που κοιτώντας πίσω, κλείνεις ελαφρά τα μάτια χαμογελάς και τελικά τα υποβαθμίζεις. Νομίζω θα πετύχει και αν όχι υπάρχουν ακόμα οι τούρτες και τα πατατάκια!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s