“INTERSTELLAR”: ΠΝΕΥΜΑΤΩΔΕΣ ΚΑΙ ΑΚΡΩΣ ΚΑΘΗΛΩΤΙΚΟ ΤΟ ΔΙΑΓΑΛΑΞΙΑΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ NOLAN

Ίσως η πιο πολυαναμενόμενη ταινία της χρονιάς. Το νέο -πιο φιλόδοξο από ποτέ- σκηνοθετικό εγχείρημα του πάντοτε μοναδικά εφευρετικού Κρίστοφερ Νόλαν κατέφτασε. Το μεγαλειώδες “Interstellar” ξεχύθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες για να χαρίσει ξεχωριστές εμπειρίες στους σινεφίλ και ακόμα περισσότερο στους πιστούς fan του Βρετανού οραματιστή.

[Phadom] – Review

Αδυνατώ και αισθάνομαι ταυτόχρονα λίγος το να μπω σε μια θέση αυστηρής αξιολόγησης και ξεψειρίσματος λεπτομερειών, plot holes και να βρω απλά παραμικρές αφορμές για να κατακρίνω τα όποια “λάθη” της ταινίας. Σκοπός μου είναι απλά να εκθειάσω το μεγαλείο του “Interstellar”, να αιτιολογήσω γιατί αποτελεί μοναδική κινηματογραφική εμπειρία και να παρακινήσω κάθε έναν που θα διαβάσει το άρθρο να παρευρεθεί στο σινεμά και να ζήσει τρεις ώρες μοναδικές, πρωτόγνωρα καθηλωμένος από την αρχή ως το τέλος.

Μπορείτε να συνεχίσετε άφοβα την ανάγνωση, ΔΕΝ θα ακολουθήσει κανένα spoiler που να ‘καταστρέψει’ τη θέαση της ταινίας.

Interstellar = Διαστρικός. Αυτή τη φορά ο Νόλαν θα ασχοληθεί με ένα από τα πιο δύσκολα είδη ταινιών, αυτό του Sci-Fi. Δεν είναι ένα συνηθισμένο ταξίδι στο διάστημα, είναι ένα συναρπαστικό, πολυεπίπεδο, διαστρικό ταξίδι που δεν πάει ο νους του θεατή προς τα που κατευθύνει ο σκηνοθέτης την ταινία, μέχρι να τη δει. Βασισμένο σε επιστημονικές θεωρίες του ‘μεγάλου’ φυσικού Κιπ Θορν το “Interstellar” καταφέρνει να παρουσιάσει κάτι πρωτόγνωρο στο χώρο της 7ης τέχνης.

Η συνεχής μυστηριακή ατμόσφαιρα που επικρατεί, τα εξωγήινα και παντελώς άγονα  -ανατριχιαστικά ακατοίκητα- μέρη των πλανητών που επισκέφτονται οι αστροναύτες, οι συγκλονιστικές -άψογα αποτυπωμένες- εικόνες του διαστήματος και των στοιχείων που το περιβάλλουν, τα εντυπωσιακά visual effects που σε προβληματίζουν μήπως αποτελούν πραγματικότητα και όχι ψηφιακά κόλπα και το πολυδιάστατο και σφιχτοδεμένο σενάριο υπεραρκούν για να σου προκαλέσουν ιδιαίτερα συναισθήματα και να σε καθηλώσουν τρεις συνεχόμενες ώρες δίχως να καταλάβεις πως πέρασαν.

Ο Νόλαν έχει αυτό το ξεχωριστό ταλέντο να συνδυάζει αριστοτεχνικά και άψογα όλα τα στοιχεία και να δημιουργεί όχι απλώς μια ταινία αλλά μια πρωτοποριακή κάθε φορά κινηματογραφική εμπειρία. Σε βυθίζει απλά στον κοσμό του και σε συνεπαίρνει μαζί του, “ανοίγει” το μυαλό σου και σου προσφέρει απλόχερα εικόνες και στιγμές σε έναν τόσο ρεαλιστικό βαθμό που νιώθεις ότι τις βιώνεις.

Όταν βγεις από την αίθουσα προς στιγμήν θα έχεις ξεχάσει ότι είσαι κάτοικος της Γης. Θα θες να ξαναγυρίσεις εκεί πάνω, έτη φωτός μακριά μα δεν θα σε νοιάζει αν θα γυρίσεις πίσω. Το σύμπαν που δημιουργεί κάθε φορά αυτός ο άνθρωπος είναι τόσο μαγικό και μεθυστικό που σε ρουφάει σαν μαύρη τρύπα και σε κρατάει εκεί εγκλωβισμένο.

Δέος για το χάος, για το εξωγήινο, για το μυστήριο, για καθετί που ξεπερνά την ανθρώπινη λογική. Τα υπαρξιακά ερωτήματα που θέτει, ο νόμος του Μέρφι και άλλα στοιχεία Φυσικής-Αστροφυσικής θα τρυπήσουν το κεφάλι σου και θα συνειδητοποιήσεις έντονα το πόσο λίγα ξέρουμε για τον κόσμο μας. Μπορείς εύκολα να καταλάβεις το πόσο ερωτευμένος είναι ο Βρετανός σκηνοθέτης στην ιδέα του να δημιουργεί κάτι το οποίο σε αφήνει -ουκ ολίγες φορές- με το στόμα ανοιχτό. Καταφέρνει και δημιουργεί δικούς του κόσμους από το μηδέν, τους δομεί τόσο άψογα και ρεαλιστικά -μαζί με τα απαραίτητα πάντα στοιχεία της υπερβολής- και σε κάνει και εσένα μέρος τους. Το “Interstellar” εκπλήσσει, καθηλώνει, προσφέρει ανατροπές -προσεκτικά χτισμένες-, “ξυπνάει” πολύπλοκες σκέψεις σου, διδάσκει και παίζει με τα συναισθήματα σου.

Στα σημεία που τον ρόλο του πρωταγωνιστή παίρνουν τα εκσυγχρονισμένα διαστημόπλοια, από την υπερβολική ένταση κίνησης και ήχου έχεις την εντύπωση πως θα γκρεμιστεί το σινεμά και εσύ μαζί του.

Ο Βρετανός σκηνοθέτης πιο συναισθηματικός από ποτέ, δημιουργεί για πρώτη φορά χαρακτήρες που δεν διαθέτουν την επιπεδότητα και τη ρηχήτητα αυτών που βλέπαμε σε προηγούμενες ταινίες του. Αυτή τη φορά -για πρώτη φορά μάλιστα- δίνει έντονη προσοχή στο συναίσθημα και το καταφέρνει χωρίς να κουράζει. Οι σκηνές της έχουν όσο μελό χρειάζεται μια τέτοια ταινία για να συγκινήσει και να γίνει ανθρώπινη εντελώς αβίαστα χωρίς δήθεν σκηνές. Ακόμα, περνάει σημαντικά μηνύματα για την ασύλληπτη δύναμη της αγάπης που ξεπερνάει το χώρο και το χρόνο.

Ο Μάθιου ΜακΚονάχι είναι εξαιρετικός για ακόμη μία φορά και στέκεται άψογα στην ταινία σε όλη τη διάρκεια της. Ανν Χάθαγουει και Τζέσικα Τσαστέιν αντεπεξέρχονται άκρως επιτυχημένα στους ρόλους τους (και όσο αυτοί το επιτρέπουν βέβαια). Ο Μάικλ Κέιν είναι ο σοβαρός και πάντα γοητευτικός -με τον δικό του τρόπο- ηθοποιός που ξέρουμε, ο Μαντ Ντέιμον αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη και τέλος άξια θαυμασμού είναι η ερμηνεία της μικρής Μακένζι Φόι.

Ο Νόλαν καταφέρνει και συνδυάζει για άλλη μια φορά -μαεστρικά- στοιχεία που μοιάζουν ασύνδετα και ασυμβίβαστα. Προβληματίζει έντονα με το ερώτημα: Ατομικισμός ή Κοινωνισμός; Τι επιλέγεις όταν και οι δύο πηγές των δύο ιδεολογιών σε χρειάζονται; Πόσο τελικά μπορεί το ένστικτο της επιβίωσης να βοηθήσει το ανθρώπινο είδος να αναπτυχθεί και να πάει ένα σημαντικό βήμα παραπέρα;

Δεν λέω περισσότερα και δεν θέλω να αναφέρω το παραμικρό για το σενάριο γιατί το πιο γοητευτικό στοιχείο των ταινιών του ευρηματικού Βρετανού είναι ότι ποτέ, τίποτα, δεν είναι αυτό που φαίνεται.

Όσο για το soundtrack του επίσης μοναδικού Hans Zimmer τα λόγια είναι περιττά. Απόκοσμο και από άλλο…γαλαξία. Η μουσική επένδυση μοιάζει σαν να ‘γεννήθηκε’ μαζί με την ταινία, δεμένη πάνω της, γι’ αυτήν και μόνο γι’ αυτήν. Σπάνιο πραγματικά το πως ένας άνθρωπος συλλαμβάνει το ‘ζουμί’ μιας ταινίας πριν καν δημιουργηθεί και χτίζει κάτι τόσο μαγικά φτιαγμένο γι’ αυτήν καθαυτή. Οι μουσικές του βγάζουν αυτήν την τρομακτικά όμορφη ένταση, το παράξενα πρωτότυπο σασπένς που σου τρυπάν την ψυχή και σου τρελαίνουν το μυαλό. Πάρτε μια γεύση από το μεγαλείο του:

Η ταινία προφανώς δεν είναι αψεγάδιαστη. Στο 2ο μέρος της εμπεριέχει κάποιες υπερβολές και ελάχιστες άνευρες σκηνές. Προσωπικά μόνο το τέλος του βρήκα πολύ “βολικό” και επιτηδευμένο, καθώς θα μπορούσε να αναπτυχθεί περισσότερο μιας και το έφτασε εκεί που το έφτασε. Όχι ότι δεν μου άρεσε αλλά -παρά το επικών διαστάσεων φινάλε του- νομίζω ότι είχε τις προοπτικές να δημιουργήσει έναν ακόμα συγκλονιστικότερο επίλογο (Νόλαν είναι αυτός, έχεις πολύ υψηλές απαιτήσεις καλώς ή κακώς). Παρόλα αυτά στο τέλος της, θα συνειδητοποιήσεις πως δεν σε πολυνοιάζει κιόλας. Νιώθεις τόσο γεμάτος από κάθε άποψη που σε ενδιαφέρει μόνο το ονειρικό ταξίδι στο οποίο συμμετείχες και όχι τελικά ο προορισμός.

Όσο για τις συγκρίσεις με τον “τεράστιο” Κιούμπρικ, ο Νόλαν προφανώς και θα δεχτεί επιρροές και θα εμπεριέχει στοιχεία από μεγάλες παλιές κλασικές ταινίες Sci-Fi για να έχει μια βάση αλλά το συνολικό του εγχείρημα είναι κάτι εντελώς δικό του και εξ’ ολοκλήρου κάτι μοναδικό και πρωτότυπο, όπως συνηθίζει πάντα. Μόνο την σκηνή της σκουληκότρυπας αν θυμηθούμε, θα καταλαβουμε ότι ποτέ δεν έχει ξαναγίνει τόσο άρτια απεικόνιση διαστημικών στοιχείων πόσο μάλλον στοιχείων που δεν έχουμε ακόμη αποδείξεις απτές για το πως ακριβώς μοιάζουν. Νομίζω συνδύασε όλα τα στοιχεία για να συνθέσει κάτι εντελώς καινούριο, βασισμένο πάντα σε σκηνοθέτες και ταινίες που του άσκησαν επιρροή ως ένα φόρο τιμής προς αυτούς. Ο Κρίστοφερ Νόλαν δεν πιστεύω πως είναι ο νέος Κιούμπρικ, είναι απλά…ο Κρίστοφερ Νόλαν.

Το “Interstellar” μπορεί να μην αποτελεί την καλύτερη ταινία του Νόλαν (προσωπικά θα έδινα προβάδισμα σε “Inception” και “The Dark Knight”) αναμφισβήτητα, όμως, αποτελεί την πιο φιλόδοξη και μεγαλόπνοη προσπάθειά του μέχρι σήμερα. Μια ταινία πνευματώδης, που ‘βλεπει’ στο μέλλον, εμπνέει τα “ανοιχτά” και σκεπτόμενα μυαλά, εντυπωσιάζει από κάθε άποψη, θεματολογική και καλλιτεχνική, γοητεύει σε τεράστιο βαθμό με την άρτια απεικόνιση διαστημικών στοιχείων μα πάνω απ’ όλα απευθύνεται στην ανθρώπινη ψυχή και την αληθινή δύναμη αυτής. Κάτι μοναδικό και ξεχωριστό στο χώρο της 7ης τέχνης που ο κάθε αληθινός σινεφίλ οφείλει να σπεύσει στον κινηματόγραφο και να βιώσει αυτην την πανέμορφη εμπειρία.

[BOOKTHIEF] – Comment

Το διαγαλαξιακό ταξίδι του Μάθιου ΜακΚόναχι δια χειρός Κρίστοφερ Νόλαν μέσα σε μια εβδόμαδα προβολής κατόρθωσε να κόψει 50.000 εισιτήρια δικαιώνοντας τις προβλέψεις που την κατατάσσουν στις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.

Στο κοντινό μέλλον ο Κούπερ, πρώην πιλότος και νυν αγρότης, καλείται με μια ομάδα εξερευνητών να αναζητήσει μια νέα Γη σε άλλο γαλαξία για να φιλοξενήσει το απειλούμενο ανθρώπινο είδος.Το ταξίδι του εξελίσσεται σε μια μάχη με τη φύση, το χρόνο, την επιστήμη και τον εσωτερικό του κόσμο.

Η πολυαναμένομενη ταινία του Νόλαν που πολλοί χαρακτήρισαν το διάδοχο του βραβευμένου “Gravity”, στρέφει την προσοχή στο διάστημα, μπλέκοντας περίτεχνα τους κανόνες της φυσικής και της λογικής με αυτούς των συναισθημάτων. Στον αποστειρωμένο και ψυχρό χώρο ενός διαστημικού αεροσκάφους, οι σπαρακτικοί λυγμοί του Μάθιου ΜακΚόναχι στοιχειώνουν την οθόνη, αφήνοντας δυνατά ανθρώπινα συναισθήματα να έρθουν “απρόσκλητα” στην επιφάνεια.

Ο σκηνοθέτης του “Inception” σε ένα τόσο φιλόδοξο εγχείρημα δεν εφησυχάστηκε στα γνώριμα παιχνίδια της επιστημονικής φαντασίας αλλά εισχώρησε σε υπαρξιακά ζητήματα, ηθικά διλήμματα, και στις ανθρώπινες σχέσεις κερδίζοντας εκτός απο την αγωνία και τη συγκίνηση των θεατών γεγονός που μας εξέπληξε ευχάριστα.

Ο ΜακΚόναχι συνεχίζει την ανοδική του πορεία μετά το Όσκαρ για το “Dallas Byers Club”, ενώ το cast του επιτυχημένου σκηνοθέτη για μια ακόμη φορά αποτελείται απο γνωστούς και ικανούς ηθοποιούς, οπως η Ανν Χάθαγουει, Ματ Ντέιμον, Μάικλ Κέιν και Τζέσικα Τσαστέιν. Στα συν της ταινίας η ατμοσφαιρική μουσική του Hans Zimmer. Η ταινία είναι μεγάλη αλλά κρατά το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος, που έρχεται με μια πολύπλοκη, αναπάντεχη εξήγηση, από αυτές που αρέσουν στο Νόλαν και σε μπερδεύουν.

Βλέποντας το “Interstellar” ακόμη και αν δεν σας ικανοποιήσει το τέλος, φτάνοντας στον προορισμό, είμαι σίγουρη ότι θα απολαύσετε το διαστημικό ταξίδι!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s