“FOXCATCHER”: ΜΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΑΛΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΔΕΡΦΙΚΗ ΑΓΑΠΗ

To “Foxcather” είναι μια τραγική ιστορία με πρωταγωνιστές τον πρωταθλητισμό, την υποκρισία που καιροφυλακτεί,τον ανταγωνισμό,τις ψεύτικες υποσχέσεις, τη δίψα για φήμη και καταξίωση, αλλά και την αδερφική αγάπη. Βασισμένη σε αληθινή ιστορία,η ταινία ακολουθεί την πορεία του Μάρκ Σουλτς, χρυσού ολυμπιονίκη ελεύθερης πάλης  στην κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο παγκόσμιο πρωτάθλημα, έχοντας στον πλευρό του τον εκκεντρικό γόνο της  πλούσιας οικογένειας Ντι Πόντ. Ο Μάρκ προσπαθεί να ξεφύγει απο τη σκιά του αδερφού του, επίσης χρυσού ολυμπιονίκη Ντέιβ, ο οποίος ζει μια ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή σε αντίθεση με τον ανασφαλή  αδερφό  του που προσπαθεί να αφήσει το δικό του προσωπικό στίγμα στο χώρο του πρωταθλητισμού. Η αναπόφευκτη σύγκριση μεταξύ των δύο αδερφών, η ζήλια, ο ανταγωνισμός αποτυπώνονται απο τις πρώτες σκηνές σε μια προπόνηση μεταξύ  Μάρκ και  Ντέιβ, χωρίς βροντερά λόγια μόνο με ένα χτύπημα στο πρόσωπο του Ντέιβ. Η ελεύθερη πάλη δεν είναι μόνο ένα αφηγηματικό στοιχείο της ταινίας αλλά πρωταγωνιστεί σε δυνατές σκηνές συμβολίζοντας την εσωτερική πάλη των ηρώων με τον ίδιο τους τον εαυτό. Η σκηνή με την “έκρηξη” του Σουλτς σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου είναι απο τις πιο έντονες στιγμές της ταινίας.

Το “Foxcather” ξεκινά σε μια σεναριακή αβεβαιότητα, με μια ψυχρή παράθεση σκηνών, σταδιακά προσπαθεί να ψυχογραφήσει τους χαρακτήρες εστιάζοντας κυρίως στην προβληματική προσωπικότητα του ασταθούς ψυχικά κόουτς Τζόν Ντι Πόντ για να κορυφωθεί με ένα συναισθηματικά φορτισμένο φινάλε. Η ανατροπή της ταινίας για πολλούς ακούει στο όνομα Στίβ Καρέλ, που δοκιμάζει για πρώτη φορά τις ικανότητες του σε κάτι εντελώς διαφορετικό απ’ ότι τον έχουμε συνηθίσει, τολμά να μεταμορφωθεί και να υποδυθεί έναν απαιτητικό χαρακτήρα γεγονός που του χάρισε και μια υποψηφιότητα στις χρυσές σφάιρες, δικαίως. Ωστόσο, για μένα έκπληξη ήταν και η πολύ καλή ερμηνεία του Τσάνινγκ Τέιτουμ, που επίσης δεν μας έχει συνηθίσει σε δραματικούς ρόλους.

Ο σκηνοθετικός φακός του Μίλερ έχει έντονη κριτική ματιά, εστιάζοντας στο χώρο της επιτυχίας και δόξας που όλοι ονειρεύονται μέχρι να βιώσουν την ηθική κατάρρευση και τη ματαιότητα που τον περιβάλλει. Από την άλλη πλευρά δεν παραλείπει να δείξει  την τρυφερή σχέση των δύο αδερφών που απειλείται απο τη ζώνη των μεταλλίων με λεπτότητα και ευαισθησία. Αν και θα μπορούσε να ρέπει προς το μελό, δεν το κάνει.

Το “Foxcather” είναι μια  συγκινητική, μεστή και προσεγμένη ταινία (ακόμη και ο τρόπος που στέκονται και περπατούν οι αθλητές δεν είνα τυχαίος) -χωρίς μακρόσυρτους διαλόγους και ανούσιους εντυπωσιασμούς- που μιλά μέσα απο την αλήθεια που κρύβεται στα πρόσωπα των ηρώων, μια αλήθεια που είναι αθόρυβη και διακριτική αλλά συγχρόνως τόσο διαπεραστική. Μια εξαιρετική ταινία που αξίζει πολλές διακρίσεις!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s