Category Archives: PEOPLE & THOUGHTS

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΕΝΟΥΝ

Άλλο ένα βράδυ που είσαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου. Το άτιμο το κρύο που δεν αφήνει το σπιτάκι μου να ζεσταθεί με κρατούσε ξύπνιο. Στην τηλεόραση παίζει άλλη μια χαζή ταινία. Στο μυαλό μου ωστόσο έρχονταν σιγά σιγά όλοι αυτοί οι φίλοι που ήρθαν στην ζωή μου και έτσι ξαφνικά χάθηκαν! Άλλοι που υπάρχουν ακόμα, άλλοι που έμειναν αρκετά, άλλοι που είτε έκαναν ένα γρήγορο πασάλειμμα, είτε ένα αργό και ολίγον τι βασανιστικό πασάλειμμα!

«Άραγε γιατί να έκατσαν όλοι αυτοί τόσο λίγο στην ζωή σου;». Πιστεύω όλοι μας έχουμε κάτσει, άλλοι περισσότερα και άλλοι λιγότερα βράδια, με την σκέψη αυτών που έτσι ξαφνικά αποφάσισαν και εξαφανιστούν από την μια στιγμή στην άλλη! Αλλά είμαι σίγουρος πως κανένας μας δεν μπόρεσε ακόμη να δώσει απάντηση σε αυτό το αναθεματισμένο «Γιατί έφυγαν;».

Στο ένα χέρι έχουμε εκείνους που πέρασαν, ψέκασαν, σκούπισαν και τελείωσαν. Αυτοί συνήθως κάνουν ένα αστραπιαίο πέρασμα χωρίς να σε επηρεάσουν τον τρόπο σκέψης σου και χωρίς να προλάβουν να γίνουν ένα σημαντικό κομμάτι στην ζωή.

Παρόλο που δεν υπήρξαν και κάτι το σπουδαίο, όταν συνειδητοποιήσεις ότι δεν υπάρχουν πια δίπλα σου κάπως σου έρχεται ρε παιδί μου όπως και να το κάνουμε. Αυτό βέβαια συμβαίνει εξαιτίας της ματαιοδοξίας του ανθρώπου, που θέλει να είναι αρεστός σε όλους με το έτσι θέλω! Εντάξει δεν λέω υπάρχουν και εξαιρέσεις , που λένε αυτό το «τι έφταιξε και δεν μπόρεσα να ταιριάξω μαζί του, τι λάθος έκανα;», αλλά αποτελούν την μειονότητα.

Στο άλλο χέρι έχουμε εκείνους που έμειναν και έκαναν εκείνο το περιβόητο βασανιστικό πασάλειμμα. Αυτοί παρέμειναν αρκετό καιρό και εσύ άρχισες να δένεσαι μαζί τους, να μοιράζεσαι πράγματα μαζί τους, να ζεις μαζί τους αξέχαστες στιγμές, να είναι εκεί και στα εύκολα και στα δύσκολα και στις χαρές αλλά και στις λύπες. Ένα ωραίο πρωινό ωστόσο εξαφανίστηκαν έτσι χωρίς να πουν ούτε ένα γεια, χωρίς λόγο και αιτία.

Οι λόγοι που έφυγαν χιλιάδες. Εικασίες που το μυαλό μας κάνει άπειρες , πηγαίνοντας πάντα μα πάντα, στο χειρότερο από όλα τα σενάρια, χωρίς κανένα απολύτως σημάδι έτσι απλά γιατί είναι από τη φύση του να σκέφτεται συνεχώς τα χειρότερα! Όμως την πικρή αλήθεια την γνωρίζουμε όλοι μας, όσο και αν προσπαθούμε να καθησυχάσουμε λίγο το μυαλό μας, το μοναδικό άτομο που μπορεί να μας δώσει αυτήν την πολυπόθητη απάντηση είναι αυτό που έφυγε.

Ας μην ξεχνάμε και αυτούς που πήραν την απόφαση να μείνουν στην ζωή μας και να διάλεξαν να είναι δίπλα σε κάθε σημαντική και ασήμαντη στιγμή της ζωής μας. Είναι εκεί σε όλα τα σκαμπανεβάσματα τις, στις μεγάλες αποφάσεις της ζωής μας, στις μεγάλες αλλαγές και στο καθετί που θα μπορούσαμε να ζήσουμε. Μπορεί να εκνευρίζονται με το παραμικρό, μπορεί να εκνευρίζονται από κάποιες συμπεριφορές μας αλλά δεν έφυγαν, έμειναν και με τον τρόπο τους και την στάση τους μας έκαναν καλύτερους!

Όπως και να έχει όμως ήταν άνθρωποι που είχαμε επιλέξει να υπάρχουν δίπλα μας. Ήταν ή μπορεί και να είναι ακόμα φίλοι μας. Ό,τι και να ήταν όμως μας έκαναν και να γνωρίσουν και τις δύο πλευρές του νομίσματος που μπορεί να έχει μια φίλια!

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΧΙΟΝΙ

Οι νιφάδες έπεφταν αργά, αθόρυβα, ήσυχα. Στεκόταν πίσω απο το παράθυρο και τις παρατηρούσε να χορεύουν, να στροβιλιλίζονται και ύστερα να χάνονται μαγικά λίγο πριν αγγίξουν το έδαφος. Της άρεσε το χιόνι. Ξυπνούσε  την παιδικότητα της. Και μαζί μια μελαγχολία. Μεγάλωνε, ωρίμαζε, άλλαζε. Έπρεπε να πάρει αποφάσεις. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΤΟ ΜΕΤΡΗΜΑ

<<Τους ανθρώπους της ζωής μου κάθισα να τους μετρήσω, τους παρόντες, τους απόντες, κανά δυο περαστικούς>>.

Όπως λοιπόν λέει και το παραπάνω τραγούδι σε έναν απολογισμό που έκανα τις προηγούμενες μέρες μέτρησα και τους ανθρώπους της ζωής μου. Και είδα πόσοι μα πόσοι άνθρωποι τελικά –όχι μόνο από τη δική μου αλλά από τις ζωές όλων μας- περνάνε. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΕΣΥ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ;

Εσύ τι θα γίνεις όταν θα μεγαλώσεις; Μια ερώτηση γνώριμη, οικεία που ακούμε από παιδιά. Το τί δεν προσδιορίζεται , υπονοείται. Δείχνει πόσο καθοριστικό είναι το επάγγελμα για την προσωπικότητα και τη ζωή ενός ανθρώπου. Η επιλογή του προσδιορίζει τον τρόπο ζωής του, το κοινωνικό στάτους, τον περίγυρο του. Η ερώτηση είναι απλή, κατανοητή. Η απάντηση  ωστόσο είναι πολύπλοκη. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΜΕ ΤΟ “ΕΓΩ” ΜΟΥ

Έχεις φανταστεί ποτέ τι θα ζήταγες από τον έρωτα εάν αυτός είχε εμφανιστεί μπροστά σου με σάρκα και οστά; Πίσω από τις γκρίνιες, τις απογοητεύσεις, τα νάζια που κάθε τόσο του προσάπτεις, έχεις καταλήξει για ποιο ακριβώς πρόβλημα τον κατηγορείς και για ποιο ακριβώς θέμα τον ευχαριστείς; Ο δικός μου μονόλογος, το δικό μου ξέσπασμα στην ξαφνική εμφάνισή του θα ήταν κάπως έτσι: ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΠΑΕΙ Ο ΠΑΛΙΟΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ!

Πάει ο παλιός ο χρόνος ας γιορτάσουμε παιδιά… που λέει και το τραγούδι. Ένας χρόνος φεύγει ένας άλλος έρχεται. Πότε ήρθε το 2014, πότε φτάσαμε στο τέλος του, πως κυλά έτσι ο καιρός, πως φεύγουν οι στιγμές και γίνονται αναμνήσεις; Και να που είμαστε πάλι μια εκπνοή πριν από το νέο έτος! ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΜΙΑ ΖΩΗ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε. Λίγες μόνο ώρες έμειναν για να έρθουν και φέτος τα Χριστούγεννα. Ο κόσμος εκστασιασμένος από την προσμονή τρέχει να προλάβει να κάνει τα τελευταία ψώνια αλλά και να αγοράσει δώρα για τους αγαπημένους φίλους και συγγενείς. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΗΓΟΥΜΑΣΤΕ…

Πόσες φορές δεν έχεις κάτσει να αναρωτηθείς «εγώ πότε θα βρω την κατάλληλη;». Η μία δεν είναι του γούστου σου, η άλλη δεν είναι τόσο έξυπνη όσο περίμενες, η τρίτη δεν είχε το χιούμορ που έψαχνες και άμα συνεχίσω μπορώ να σου αραδιάσω ενα σωρό επιπλέον «δεν» που θα γέμιζαν το πρώτο μου άρθρο. Ίσως και το δέυτερο. Σκέφτεσαι: εγώ δεν πρόκειται να την βρω ποτέ, αλλά τι σκας όλοι κάποτε την βρίσκουν, εσύ τι λιγότερο έχεις απ΄ τους άλλους; Άσε μπορώ να σου απαντήσω κι εγώ, τίποτα απολύτως, απλά δεν έφτασε ακόμα η ώρα να την βρεις. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΚΑΡΔΙΑ VS ΜΥΑΛΟ: ΔΥΟ ΑΙΩΝΙΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ

Αναρωτηθείτε πόσες μα πόσες φορές βρεθήκατε ανάμεσα στο μυαλό και στην καρδιά. Ανάμεσα στο θέλω και το πρέπει. Ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα. Πολλές, πολλές, πάρα πολλές. Ίσως και άπειρες. Αυτή η μάχη –κακά τα ψέμματα- μας ταλανίζει όλους σχεδόν κάθε μέρα, ακόμη και για τις πιο μικρές αποφάσεις έως και τις πιο μεγάλες. Κι άλλοτε είναι μάχη, άλλοτε πόλεμος. Κι όπως σε κάθε πόλεμο φυσικά δεν γίνεται ποτέ να νικήσουν και οι δύο, κάποιος χάνει, κάποιος υπερισχύει και κερδίζει, αλλά ευτυχώς κανείς δεν πεθαίνει. Όποιος χάνει απλώς καιροφυλαχτεί για την επόμενη σύγκρουση. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΔΩΜΑΤΙΟ

Έλα μαζί μου αλλιώς… Μια απειλητική φωνή σου κλείνει τα μάτια με μαύρη κορδέλα, για  να μη βλέπεις. Σου δένει τα χέρια για να μην κουνηθείς. Σε σπρώχνει, σε οδηγεί, σε εξουσιάζει. Σε τρομοκρατεί. Δεν σου σφράγισε τα χείλη . Όχι, δεν το ξέχασε. Ξέρει ότι δεν θα μιλήσεις. Ο φόβος κάνει καλά τη δουλειά του. Καταπίνει τις κραυγές τόσο εύκολα. Μετράς τα βήματα, τους χτύπους, τις βρισιές. Μέχρι να φτάσεις εκεί που θα σε οδηγήσουν οι φωνές. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ