Tag Archives: ανθρωποι

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΕΝΟΥΝ

Άλλο ένα βράδυ που είσαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου. Το άτιμο το κρύο που δεν αφήνει το σπιτάκι μου να ζεσταθεί με κρατούσε ξύπνιο. Στην τηλεόραση παίζει άλλη μια χαζή ταινία. Στο μυαλό μου ωστόσο έρχονταν σιγά σιγά όλοι αυτοί οι φίλοι που ήρθαν στην ζωή μου και έτσι ξαφνικά χάθηκαν! Άλλοι που υπάρχουν ακόμα, άλλοι που έμειναν αρκετά, άλλοι που είτε έκαναν ένα γρήγορο πασάλειμμα, είτε ένα αργό και ολίγον τι βασανιστικό πασάλειμμα!

«Άραγε γιατί να έκατσαν όλοι αυτοί τόσο λίγο στην ζωή σου;». Πιστεύω όλοι μας έχουμε κάτσει, άλλοι περισσότερα και άλλοι λιγότερα βράδια, με την σκέψη αυτών που έτσι ξαφνικά αποφάσισαν και εξαφανιστούν από την μια στιγμή στην άλλη! Αλλά είμαι σίγουρος πως κανένας μας δεν μπόρεσε ακόμη να δώσει απάντηση σε αυτό το αναθεματισμένο «Γιατί έφυγαν;».

Στο ένα χέρι έχουμε εκείνους που πέρασαν, ψέκασαν, σκούπισαν και τελείωσαν. Αυτοί συνήθως κάνουν ένα αστραπιαίο πέρασμα χωρίς να σε επηρεάσουν τον τρόπο σκέψης σου και χωρίς να προλάβουν να γίνουν ένα σημαντικό κομμάτι στην ζωή.

Παρόλο που δεν υπήρξαν και κάτι το σπουδαίο, όταν συνειδητοποιήσεις ότι δεν υπάρχουν πια δίπλα σου κάπως σου έρχεται ρε παιδί μου όπως και να το κάνουμε. Αυτό βέβαια συμβαίνει εξαιτίας της ματαιοδοξίας του ανθρώπου, που θέλει να είναι αρεστός σε όλους με το έτσι θέλω! Εντάξει δεν λέω υπάρχουν και εξαιρέσεις , που λένε αυτό το «τι έφταιξε και δεν μπόρεσα να ταιριάξω μαζί του, τι λάθος έκανα;», αλλά αποτελούν την μειονότητα.

Στο άλλο χέρι έχουμε εκείνους που έμειναν και έκαναν εκείνο το περιβόητο βασανιστικό πασάλειμμα. Αυτοί παρέμειναν αρκετό καιρό και εσύ άρχισες να δένεσαι μαζί τους, να μοιράζεσαι πράγματα μαζί τους, να ζεις μαζί τους αξέχαστες στιγμές, να είναι εκεί και στα εύκολα και στα δύσκολα και στις χαρές αλλά και στις λύπες. Ένα ωραίο πρωινό ωστόσο εξαφανίστηκαν έτσι χωρίς να πουν ούτε ένα γεια, χωρίς λόγο και αιτία.

Οι λόγοι που έφυγαν χιλιάδες. Εικασίες που το μυαλό μας κάνει άπειρες , πηγαίνοντας πάντα μα πάντα, στο χειρότερο από όλα τα σενάρια, χωρίς κανένα απολύτως σημάδι έτσι απλά γιατί είναι από τη φύση του να σκέφτεται συνεχώς τα χειρότερα! Όμως την πικρή αλήθεια την γνωρίζουμε όλοι μας, όσο και αν προσπαθούμε να καθησυχάσουμε λίγο το μυαλό μας, το μοναδικό άτομο που μπορεί να μας δώσει αυτήν την πολυπόθητη απάντηση είναι αυτό που έφυγε.

Ας μην ξεχνάμε και αυτούς που πήραν την απόφαση να μείνουν στην ζωή μας και να διάλεξαν να είναι δίπλα σε κάθε σημαντική και ασήμαντη στιγμή της ζωής μας. Είναι εκεί σε όλα τα σκαμπανεβάσματα τις, στις μεγάλες αποφάσεις της ζωής μας, στις μεγάλες αλλαγές και στο καθετί που θα μπορούσαμε να ζήσουμε. Μπορεί να εκνευρίζονται με το παραμικρό, μπορεί να εκνευρίζονται από κάποιες συμπεριφορές μας αλλά δεν έφυγαν, έμειναν και με τον τρόπο τους και την στάση τους μας έκαναν καλύτερους!

Όπως και να έχει όμως ήταν άνθρωποι που είχαμε επιλέξει να υπάρχουν δίπλα μας. Ήταν ή μπορεί και να είναι ακόμα φίλοι μας. Ό,τι και να ήταν όμως μας έκαναν και να γνωρίσουν και τις δύο πλευρές του νομίσματος που μπορεί να έχει μια φίλια!

Advertisements

ΤΟ ΜΕΤΡΗΜΑ

<<Τους ανθρώπους της ζωής μου κάθισα να τους μετρήσω, τους παρόντες, τους απόντες, κανά δυο περαστικούς>>.

Όπως λοιπόν λέει και το παραπάνω τραγούδι σε έναν απολογισμό που έκανα τις προηγούμενες μέρες μέτρησα και τους ανθρώπους της ζωής μου. Και είδα πόσοι μα πόσοι άνθρωποι τελικά –όχι μόνο από τη δική μου αλλά από τις ζωές όλων μας- περνάνε. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΚΑΡΔΙΑ VS ΜΥΑΛΟ: ΔΥΟ ΑΙΩΝΙΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ

Αναρωτηθείτε πόσες μα πόσες φορές βρεθήκατε ανάμεσα στο μυαλό και στην καρδιά. Ανάμεσα στο θέλω και το πρέπει. Ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα. Πολλές, πολλές, πάρα πολλές. Ίσως και άπειρες. Αυτή η μάχη –κακά τα ψέμματα- μας ταλανίζει όλους σχεδόν κάθε μέρα, ακόμη και για τις πιο μικρές αποφάσεις έως και τις πιο μεγάλες. Κι άλλοτε είναι μάχη, άλλοτε πόλεμος. Κι όπως σε κάθε πόλεμο φυσικά δεν γίνεται ποτέ να νικήσουν και οι δύο, κάποιος χάνει, κάποιος υπερισχύει και κερδίζει, αλλά ευτυχώς κανείς δεν πεθαίνει. Όποιος χάνει απλώς καιροφυλαχτεί για την επόμενη σύγκρουση. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΝΑ ΔΙΝΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΝΕΣΑΙ;

Στoν έρωτα να τα δίνεις όλα κι ας μαζεύεις τα κομμάτια σου μετά ή τελικά να δίνεις αλλά να μην δίνεσαι; Αν και φαινομενικά η ερώτηση είναι απλή και οι περισσότεροι  θα σπεύσουμε να απαντήσουμε ότι πρέπει στον έρωτα να δινόμαστε ολοκληρωτικά, πόσοι από εμάς πραγματικά το κάνουν στ’ αλήθεια, και πόσοι όμως πιστεύουν ότι καλό είναι να δίνεσαι αλλά να μην σκορπίζεσαι; ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΕΣΥ ΠΟΣΟ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΗΣΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ;

Τι είναι άραγε η ευτυχία; Άπειροι ορισμοί έχουν δοθεί προσπαθώντας να απαντήσουν το παραπάνω ερώτημα, αρκετό μελάνι έχει χυθεί, και πολλές κόλλες έχουν γεμίσει με διάφορα αποφθέγματα γύρω από την ευτυχία. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΟΤΑΝ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΕΓΙΝΕ ΣΕΞ

One night stand, φίλοι με προνόμια, fuck buddies, περιστασιακές σχέσεις, εφήμερες εμπειρίες μια ατέλειωτη λίστα σε κάθε δυνατή γλώσσα ικανή να περιγράψει μια φράση, να καλύψει ένα φόβο, να δηλώσει ένα θέλω που σχετίζεται αποκλειστικά και μόνο με τη σαρκική απόλαυση. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΤΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ “ΤΙΠΟΤΑ”

Το άρθρο που ακολουθεί αποτελεί απόσταγμα ατελείωτων συζητήσεων μεταξύ των δύο φύλων, που ξεκινούσαν κάπως έτσι: «Φίλε μου, εγώ νομίζω ότι ο γυναικείος εγκέφαλος είναι απλά πιο πολύπλοκος από τον αντρικό» και κατέληγαν κάπως έτσι: «Εσείς οι γυναίκες είστε κομπλεξικές, εγωίστριες, αναποφάσιστες και δεν έχετε την παραμικρή ιδέα για το τι θέλετε, πέρα από το να κάνετε τη ζωή των ανδρών ανυπόφορη».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΝΗΜΑ

“Θα σ’αγαπώ για πάντα, είσαι ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί, είσαι το άλλο μου μισό…”. Φράσεις που αποτυπώθηκαν στην κινηματογραφική οθόνη, υποσχόμενες ένα μεγάλο έρωτα σαν παραμύθι σε πολλά μικρά κορίτσια. Μεγαλώνοντας για τις περισσότερες απο αυτές έμειναν μόνο φράσεις που δεν έγιναν ποτέ πραγματικότητα να τους υπενθυμίζουν  το “ψέμα” που τους έταξε κάποιος ρομαντικός σεναριογράφος. Για κάποιες άλλες, όμως, ίσως και να άγγιξαν την αλήθεια.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΟΙ “ΑΛΛΟΙ” ΜΕΣΑ ΜΑΣ

gustav-klimt-the-virgin-ii-20751Χωρίς να έχω καμία ιδέα από κριτική τέχνης και μόνο με αφορμή την ενστικτώδη αντίδραση που μου δημιουργεί αυτός ο πίνακας του Klimt θα κάνω τα συναισθήματα μου λέξεις.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΛΥΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΡΡΩΣΤΕΣ ΙΔΕΕΣ ΜΕ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΧΑΡΑΣ

Δανείζομαι αυτόν τον όμορφο -κατ’ εμέ- στίχο των Χάσμα, γιατί πολύ απλά με αυτές τις λέξεις φαντάζομαι ένα δρόμο στο τέλος του οποίου υπάρχει ένα φως. Που τρεμοπαίζει. Θα σου εξηγήσω αμέσως. Εμείς, οι άνθρωποι, βρίσκουμε συχνά απόλαυση σε πράγματα, πρόσωπα και καταστάσεις που μας καταστρέφουν, έμμεσα ή άμεσα. Επιδιώκουμε συνεχώς να καταφέρουμε το ανέφικτο, περιμένουμε από τους άλλους να μας δώσουν αυτά που μας λείπουν χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι πολλές φορές δεν ξέρουν τι είναι αυτό που πραγματικά μας λείπει. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ